برو ای مهربان اما ... " تو را من چشم در راهم "

شاعر ....سامان احتشامی

در آسمان غزل عاشقانه بال زدم

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی

نروم جزبه همان ره که توام راه نمایی

همه در کاه تو جویم همه از فضل تو پویم

همه توحید تو گویم که به توحید سزایی

توحکیمی توعظیمی تو کریمی تو رحیمی

تو نماینده ی فضلی تو سزاوار ثنایی

نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجی

نتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی

همه عزی و جلالی همه علمی و یقیینی

همه نوری و سروری همه جودی و جزایی

همه غیبی تو بدانی،همه عیبی تو بپوشی

همه بیشی توبکاهی،همه کمی‌توفزایی

لب ودندان سنایی همه توحید توگوید

مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

حکیم سنایی غزنوی

جرم بیگانه نباشد که تو خود صورت خویش

گر در آیینه ببینی برود دل ز برت

راه آه سحر از شوق نمی‌یارم داد

تا نباید که بشوراند خواب سحرت

هیچ پیرایه زیادت نکند حسن تو را

هیچ مشاطه نیاراید از این خوبترت

بارها گفته‌ام این روی به هر کس منمای

تا تأمل نکند دیده هر بی بصرت

بازگویم نه که این صورت و معنی که تو راست

نتواند که ببیند مگر اهل نظرت

راه صد دشمنم از بهر تو می‌باید داد

تا یکی دوست ببینم که بگوید خبرت

آن چنان سخت نیاید سر من گر برود

نازنینا که پریشانی مویی ز سرت

غم آن نیست که بر خاک نشیند سعدی

زحمت خویش نمی‌خواهد بر رهگذرت

شا عر ... سعدی

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد

بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

غبار خط بپوشانید خورشید رخش یا رب

بقای جاودانش ده که حسن جاودان دارد

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود

ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد

ز چشمت جان نشاید برد کز هر سو که می‌بینم

کمین از گوشه‌ای کرده‌ست و تیر اندر کمان دارد

چو دام طره افشاند ز گرد خاطر عشاق

به غماز صبا گوید که راز ما نهان دارد

بیفشان جرعه‌ای بر خاک و حال اهل دل بشنو

که از جمشید و کیخسرو فراوان داستان دارد

چو در رویت بخندد گل مشو در دامش ای بلبل

که بر گل اعتمادی نیست گر حسن جهان دارد

خدا را داد من بستان از او ای شحنه مجلس

که می با دیگری خورده‌ست و با من سر گران دارد

به فتراک ار همی‌بندی خدا را زود صیدم کن

که آفت‌هاست در تاخیر و طالب را زیان دارد

ز سروقد دلجویت مکن محروم چشمم را

بدین سرچشمه‌اش بنشان که خوش آبی روان دارد

ز خوف هجرم ایمن کن اگر امید آن داری

که از چشم بداندیشان خدایت در امان دارد

چه عذر بخت خود گویم که آن عیار شهرآشوب

به تلخی کشت حافظ را و شکر در دهان دارد

شاعـر ... حافظ شیرازی

مکن که آه فقیران شبی برون تازد

فغان و ناله بعرش مـــــلائــک اندازد

ز ســـوز سینه پیری که ناوک اندازد

که گر به کوه زند روزنی در او سازد

هزار همچو تـو از خانمــــان برانـدازد

ز آه گرم فقــــــــیری چو موم بــگدازد

که دست فتنـــــــــه ایام بر سـرت تازد

بدانکه روز جزا هست و بـا تو پردازد

جـــــــزا دهــنده تو را در جهنـم اندازد

کــــه گر خســی بزند کردگار بنـــوازد

از خواجه عبدالله انصاری (رح)